Bolnica u Aranđelovcu je počela sa radom u jesen 1952. godine, kao Sreska bolnica sreza orašačkog. Zgrada koja je određena za smeštaj bolnice je bila zgrada Doma sirotne dece sagrađena jos 1934. godine pod Bukuljom. Postojeći objekat je bio prilično nepodesan za svoju novu namenu, te je morao da trpi izvesne unutrašnje adaptacije i dogradnje kako bi bio prilagođen svojoj novoj nameni. Već tih godina bio je uveden prvi lokalni samodoprinos građana sreza orašačkog za dogradnju nekih pratećih objekata u krugu bolnice i izgradnji zgrade porodilišta. Zdravstvena zaštita u to vreme je bila slabo razvijena i obavljana je preko ambulanti opšte prakse gde su radila tri lekara opšte medicine i tek formirane ambulante za decu gde je radio lekar sa kursom iz dečjih bolesti. Do otvaranja bolnice bolesnici su upućivani u Kragujevac ili Beograd, a manji broj u Topoli koja je imala dva odeljenja: hirurško i porodilište. Kako se grad u periodu između 1950. i 1960. godine naglo širio, a broj stanovnika povećavao, pojavila se potreba bržeg razvoja zdravstvene službe, kako vanbolničke, tako i bolničke. Tako je i nastala potreba da se otvori bolnica u Aranđelovcu.

Bolnica je otvorena u avgustu 1952. godine i imala je dva odeljenja: hirurško i interno, sa ukupno 64 kreveta. U okviru hirurškog odeljenja bilo je i ginekološko, a zgrada porodilišta je bila u blizini bolnice. Prvi bolesnici su na lečenje u bolnicu primljeni već u jesen 1952. godine. Dekretom Ministarstva za zdravlje i socijalnu politiku avgusta 1952. godine je za upravnika bolnice u Aranđelovcu određen Alempijević dr Dragomir. Za rad u bolnici već su bile određene još dve doktorke: dr Lisova i dr Spasenija-Cana Žugić. Posao koji je pred sobom imao dr Alempijević je bio vrlo težak i odgovoran. Znao je da mu je neophodno da ima obučeno osoblje za rad u bolnici. Pri dolasku u Aranđelovac on je sa sobom poveo iskusnu babicu Manasiju Urošević koja je radila u Topoli, i iskusnog bolničara Dragoljuba Jakovljevića iz Božurnje. U bolnici je zatekao još tri medicinska tehničara, jednog laboranta, četiri bolničara, jednog apotekara i nekoliko radnika iz pratećih službi. Rad u bolnici se obavljao dvokratno, a dežurstvo u toku noći su obavljali medicinski tehničari i bolničar. Po potrebi je pozivan lekar. Iako je u bolnici radio samo jedan hirurg, a babica mu je bila i instrumentarka i asistent, radile su se operacije slepog creva, operacije kod perforiranih čireva želuca, zavezanih creva, uklještenih kila i neke povrede mekih tkiva i organa. Radilo se u lokalnoj anesteziji ili etarskoj narkozi.

Među sugrađanima koji su bili oduševljeni otvaranjem bolnice bio je i tadašnji student medicine Miomir Jovanovic-Đika. Svakodnevno je dolazio u bolnicu, pomagao u radu i učestvovao u manjim hirurškim intervencijama. Već je tada svojim kolegama izrazio želju da bi voleo da postane hirurg što je i potvrdio početkom 1962. godine kada je i završio specijalizaciju.